یک کشف جدید در منظومه شمسی

کاوش ها نشان می دهد که تابش های پلاسمایی طرف دور خورشید اتمسفر سیارات مریخ، زمین و زهره را به شدت تحت تاثیر قرار می دهند.
کاوشگرهایی که در نزدیکی سیارات مریخ، زهره و زمین قرار دارند با رصد تابش های خورشیدی نزدیک این سیارات نشان دادند فوران های پلاسمایی که از طرف دورتر خورشید گسیل می شوند می توانند به طور اساسی روی حالت اتمسفر سیارات داخلی تاثیر بگذارند.
در دسامبر ۲۰۰۶ یک سری از تابش های خورشیدی در سه نقطه مختلف یک منطقه فعال دچار تغییر و دگرگونی شدند.
به تازگی گروهی از دانمشندان موسسه فیزیک فضا در سوئد به سرپرستی "یوشیفومی فوتانا" اطلاعات مربوط به بررسی این پدیده را در کنگره اروپایی علوم سیارات در "پستدام" آلمان ارائه کردند.
براساس گزارش ساینس دیلی، این محققان توانستند با کمک دستگاه های نصب شده در کاوشگر اروپایی مارس اکسپرس، ونوس اکسپرس، کاوشگر خورشیدی "سوهو" و ماهواره محیط زیستی "ژئوس" واقع در مدار زمین این فوران های پلاسمایی را رصد کنند.
در این خصوص فوتانا با اشاره به این نکته که بررسی این حوادث می توانند حتی موجب وقوع تغییرات مهمی روی تکامل اتمسفر شوند، توضیح داد : "این رصدها نشان می دهند که فعالیت تابش های خورشیدی طرف مخالف خورشید به شدت روی شرایط جوی زمین تاثیر می گذارند."
همچنین در مدت رصد این وقایع، مارس اکسپرس افزایش جریان یون های اکسیژن را در خارج از اتمسفر مریخ به ثبت رساند.
این تغییر تامیزان قابل توجهی سطح اشعه فرابنفش را افزایش داد. افزایش سطوح اشعه فرابنفش در سیارات با میدان مغناطیسی ضعیف موجب وارد آمدن خسارت هایی به اتمسفر سیاره می شود. درحقیقت این اولین بار بود که چنین پدیده ای مشاهده می شد.
این دانشمند در ادامه افزود: "این پدیده برای سیاره شناسان بسیار شگفت انگیز بود چرا که جریان های یونی در خارج از اتمسفر وقتی که در یک مرحله موقتی ژئولوژیکی، حتی در یک دوره یک میلیارد ساله اتفاق افتند می توانند نقش مهمی در تکامل اتمسفر سیاره ای ایفا کنند."
این دانشمندان امیدوارند تابش های خشن خورشیدی بتوانند توضیحی درخصوص راز " فقدان آب در مریخ" نیز ارائه کنند.
در حقیقت اعتقاد براین است که بین ۵/۳ تا ۴ میلیارد سال قبل مریخ دارای میزان زیادی آب بوده است، اما تاکنون هیچ توضیحی برای ناپدید شدن این آب عرضه نشده است.

خبرگزارى مهر

احتمال وجود حیات در ناهید

 

نتایج یک پژوهش جدید توسط یکی از دانشمندان موزه طبیعت و علم دنور در واشنگتن نشان داده است که در میان سیارات منظومه شمسی ما، احتمال وجود حیات در سیاره ناهید بیشتر از مریخ است.
«دیوید گرین اسپون» در نشستی که با حضور دانشمندان علوم سیاره یی در این زمینه در فلوریدا برگزار شد، اظهار داشت که اقیانوس های موجود در سیاره ناهید به اقیانوس های زمینی بسیار شبیه تر هستند که با افزایش گرمای ناهید، تبخیر شده اند. «گرین اسپون» خاطرنشان کرد که نتایج بررسی های اولیه روی مدل های جدید رایانه یی نشان داده است که این سیاره اقیانوس های خود را حدود یک میلیارد سال یا بیشتر بعد از شکل گیری اش، حفظ کرده است. پس از آن گرمای سیاره ناهید این اقیانوس ها را بخار کرده است. به گفته وی مطالعات بعدی نشان خواهد داد که چه مدت این سیاره قابل سکونت بوده است.

 

 

روزنامه اعتماد

کشف قدیمی ترین منبع آب منظومه شمسی

گروهی از دانشمندان ژاپنی موفق شدند ردهایی از قدیمی ترین منابع آب را که مربوط به یک میلیارد سال قبل است کشف کنند.
این آب که غنی از ایزوتوپ های اکسیژن است، مربوط به زمانی که منظومه شمسی هنوز جوان بوده است.
کیهان شناسان، شیمی دانان و دیرینه شناسان دانشگاه هوکایدو کشف کردند که این آب غنی از ایزوتوپ های O۱۶ ،O۱۷ و O۱۸ اکسیژن است. ترکیبات ایزوتوپ اول برای دانشمندان شناخته شده است اما ترکیب ایزوتوپ های دوم و سوم هنوز شناسایی نشده است.
این محققان به منظور بررسی و مقایسه این آب با مواد کیهانی قدیمی به تحقیق درباره مواد یک سنگ آسمانی پرداختند و با تجزیه و تحلیل ترکیبات شمیمیایی این سنگ آسمانی بسیار قدیمی موفق شدند تنها یک ماده را کشف کنند که ویژگی هایش تاکنون در سنگ های آسمانی مشاهده نشده بود.
این سنگ آسمانی که Acfer ۰۹۴ نام دارد در دسته سنگ های آسمانی اولیه ای قرار دارد که از نمونه های فسیلی منظومه شمسی در آغاز تشکیل بشمار می روند.
براساس گزارش خبرگزاری ایتالیا، این ماده از اکسیداسیون آهن، نیکل و سولفیدهایی تشکیل شده است که در این آب نیز وجود دارند.
به اعتقاد این دانشمندان این ماده می تواند در تراکمات گاز و گردوغباری که منظومه شمسی در آن متولد شده است، تشکیل شده باشد.
در نتیجه این آب و ماده موجود در این سنگ آسمانی می توانند هردو ترکیبی از اولین منابع اکسیژن در این منظومه باشند.

خبرگزارى مهر

كشف نشانه‌های حیات میكروبی در مریخ

ناسا اعلام كرد مریخ‌نورد اسپریت به یكی از بزرگ‌ترین كشفیاتش در مریخ دست‌پیدا كرده است: نشانه‌هایی از زندگی میكروبی.
به گزارش بی‌بی‌سی دانشمندان معتقدند قسمتی از سطح مریخ را كه كاوش‌گر اسپریت مورد بررسی قرار داده است روزگاری برای دربرداشتن زندگی میكروبی مناسب بوده است.
این بقایای ته‌نشین شده از زندگی احتمالی میكروبی در سطح مریخ احتمالا هنگامی كه آب‌های داغ بهاری یا صخره‌های آتشفشانی با آنها برخورد كرده‌اند به این صورت درآمده‌اند.
در زمین چنین مناطقی جایی هستند كه باكتری‌ها در آن زندگی می‌كنند. استیو اكوئیرس یكی از دانشمندان تیم اسپریت در این باره گفت: ما واقعا در این باره هیجان‌زده شده‌ایم.
بخش یاد شده از سطح مریخ كه مورد بررسی قرار گرفته است هنگامی نظر دانشمندان را به خود جلب كرد آنها مشاهده كردند بر اثر خراشی كه یكی از چرخ‌های شكسته شده اسپریت بر سطح مریخ ایجاد كرده است بخشی از خاك تقریبا زیر و رو شده است.
چیزی كه دانشمندان را برای تحقیق بر روی بخش زیر و رو شده ترغیب كرده درخشش بیش از حد خاك بود كه دانشمندان با تحقیقات بعدی متوجه شدند درخشش خاك بر اثر وجود سیلیكون در آن بوده است.

منبع:

همشهری آنلاین

میدان مغناطیسی بین ستاره‌یی از اعماق فضا، منظومه شمسی ما را خم كرده است!

دانشمندان به تازگی دریافته‌اند كه منظومه شمسی ما با ضربه‌های میدان مغناطیسی بین ستاره‌یی از اعماق فضا دچار فرورفتگی و قرشدگی شده است.
این اطلاعات به وسیله فضاپیمای «وویجر» آژانس فضانوردی آمریكا (ناسا) در طول سفر ۳۰ ساله‌اش به لبه منظومه شمسی به دست آمده است.
ادوارد استون، دانشمند ماموریت «وویجر»(VOYAGER) در موسسه فن‌آوری كالیفرنیا در این زمینه گفت: محققان تا مدت زیادی تصور می‌كردند كه منظومه شمسی خمیده شده اما هرگز تاكنون به مدارك علمی مستقیم و صریح در این زمینه دست نیافته بودند.
به گفته این دانشمندان، فضاپیمای «وویجر - ۲» وارد تكان پایانی شد كه تقریبا یك میلیارد مایل در نیمكره جنوبی هلیوسفر منظومه شمسی از «وویجر - ۱» پیشتر رفته است.
تكانی پایانی یك منطقه متلاطم فراتر از مدار پلوتون است؛ جایی كه بادهای خورشیدی نشات گرفته از خورشید به میزان قابل توجهی به دلیل برخورد با گاز رقیق فضای بین ستاره‌یی آرام می‌شوند.

منبع:

خبرگزارى ايسنا

آیا عالم چپگرد است؟

بیش از صد هزار داوطلب مشخص کردند از دید ناظر زمینی، بیشتر کهکشان ها پادساعتگرد می چرخند.

الهام شریفی

 

دانشمندان برای آزمایش نظریات خود در مورد سیر تحول کهکشان ها، ساختار کیهان در مقیاس بزرگ و تشخیص سوی حرکت عالم، نیاز به بررسی کهکشان های بسیاری دارند.

از جمله تلاش های انجام شده در این زمینه میتوان به پروژه ی «پیمایش دیجیتالی آسمان اسلوان» (SSDS - Sloan Sky Digital Survey) که بسیاری از کهکشان را نقشه برداری کرده است، اشاره کرد؛ با این حال در سراسر جهان به تعداد کافی اخترشناس برای بررسی این کهکشان ها نبود.

در این بین پروژه ی اینترنتی «باغ وحش کهکشان ها» (Galaxy Zoo) با همکاری مشترک محققان از دانشگاه آکسفورد، دانشگاه پورت اسموث (pourth smouth) از ایرلند و جونز هاپکینز از امریکا ؛ به منظور استفاده از داده های SSDS و بررسی ۱ میلیون کهکشان، شروع بکار کرد.

M۱۰۱ یکی از کهکشان های موجود در یک میلیون کهکشان بررسی شده منجمان آماتور است؛ M۱۰۱ همانند اکثر کهکشان های مارپیچی بررسی شده تاکنون، پادساعتگرد می چرخد.

آن ها از منجمان آماتور برای تفکیک کهکشان ها استفاده کردند و ابتدا مشخص کردند که هر کهکشان بیضوی است یا مارپیچی؛ سپس کار خود را به "جهت حرکت کهکشان های مارپیچی" محدود کردند.
در نهایت نتیجه بر این شد که بیشتر این کهکشان ها پادساعتگرد می چرخند؛ و اصطلاحاً گفتند که عالم چپگرد است!

این نتیجه بسیار تامل برانگیز است؛ زیرا بر اساس نظریات متداول در ویژگی های بنیادین عالم (مثل چرخش اجزای آن) نباید شاهد نظم خاصی باشیم.

«کریستوفر لینتوت » (Christopher Lintott)، از مسئولان پروژه در آکسفورد، طی پیامی از طرف موسسان « باغ وحش کهکشان ها » از تمامی شرکت کنندگان در این کار تشکر کرد و گفت :"ما ۲۰ رده از کهکشان ها را مورد هدف قرار داده بودیم که با کمک شما به هدف خود رسیدیم. اکنون بسیاری از شما هر کهکشان را دسته بندی کرده اید و هر کدام از شما منجمی شگفت آور هستید"

آنها اکنون امیدوارند تا بتوانند از تلسکوپهای رصدخانه ی «کیت پیک» (Kitt Peak) برای بررسی اجرام غیر کهکشانی استفاده کنند، که این اطلاعات به اخترشناسان کمک می کند تا زوایای دورتری از جهان را که شامل اجرام پرجرم و لنزهای گرانشی می شود، ببینند.

منبع : وبگاه استرونومی

بزرگترین ستاره جهان کدام است؟

بزرگترین و درخشنده‌ترین ستاره شناخته شده جهان در سحابی پیستول و در فاصله ۲۵۰۰ سال نوری زمین در جهت کهکشان ساگیتاریوس قرار دارد. تصور بر این است که این ستاره ۱۰۰ برابر بزرگتر و ۱۰ میلیون بار درخشنده‌تر از خورشید باشد. جرم خورشید ۲ ضربدر ۱۰^۲۷ تن است یعنی ۲ با ۲۷ صفر در برابر آن و ۳۳۳۰۰۰ بار بیشتر از جرم کره زمین. این ستاره درخشان احتمالا در ابتدای پیدایشش جرمی ۲۰۰ بار بیشتر از خورشید داشته است. اما در طول زمان به به سرعت بیشتر جرمش را از دست داده است. در حقیقت این ستاره درخشان آن قدر قدرت دارد که دو پوسته گازی معادل جرم چندین برابر منظومه شمسی را از خود خارج کرده است. بزرگترین این غلاف‌ها انقدر بزرگ است (۴ سال نوری) که می‌تواند از خورشید ما تا نزدیک‌ترین ستاره به آن گسترش یابد. این ستاره علیرغم فاصله بسیار زیادش از ما در صورت نبود غبار کیهانی بین آن و کره زمین منظره‌ای درخشان در آسمان می‌داشت. ستاره‌شناسان از دوربین مادون‌قرمز تلسکوپ فضایی هابل استفاده کرده‌اند تا ستاره پیستول را تا در پشت این غبار پنهان‌کننده ببینند. ستاره‌شناسان در حال حاضر مطمئن نیستند که ستاره به این بزرگی چگونه شکل گرفته است و در آینده چگونه عمل خواهد کرد.

 

افزايش دماي گاز سحابي جبار

ستاره شناسان موسسه «پل شیرر» در سوئیس، موسسه ماکس پلانک در آلمان، دانشگاه لیندن در هلند و چند موسسه فرانسوی و سوئیسی دیگر کشف کردند که یک گاز در سحابی جبار دمای این سحابی را به چند میلیون درجه سانتیگراد رسانده است. این گاز در اثر امواج تشعشعات ستاره یی گرم شده است و می تواند در کهکشان راه شیری رواج یابد. سحابی جبار یک توده متراکم در اعماق صورت فلکی جبار است و پذیرای اجرام متلاطم گازهای مولکولی است که در این سحابی منجر به شکل گیری ستارگان می شوند. این دانشمندان با کمک ابزار «اشعه ایکس چندآینه یی» مستقر در ماهواره XMM-Newton کشف کردند که انتشار تشعشعات اشعه ایکس سحابی جبار منجر به افزایش بسیار زیاد گاز این سحابی شده است، به طوری که دمای پلاسمای جنوب غربی آن به ۷/۱ تا ۱/۲ میلیون درجه رسیده است.

 

سرنوشت تاوان تنفر از قدرت را با قدرتمند ساختن من رقم زد.

هميشه تخيل مهمتر از دانش است.

(آلبرت انشتین)

تصادف کهکشانی

یک سال گذشت تا موضوع کهکشان دو مرکزی سر و صورتی به خود گرفت. طیف سنج جذبی خطوطی را نشان داد که می‌توانست با فرض تصادف دو کهکشان گاز و غبار توضیح داده شود. اکنون تصادف دو کهکشان به عنوان یک واقعیت شناخته شده است. از این گذشته ، به نظر می‌رسد که تصادفهای کهکشانی امری نسبتا عادی است. بخصوص در خوشه‌های متراکمی که فاصله کهکشانها ممکن است چندان از قطر کهکشانها بزرگتر نباشد.


وقتی که دو کهکشان با یکدیگر تصادف می‌کنند، لزومی ندارد که ستارگان آنها با یکدیگر مواجه شوند، زیرا ستارگان آنقدر از یکدیگر فاصله دارند که ممکن است یک کهکشان از میان کهکشانی دیگر بگذرد، بدون آنکه ستارگان حتی به یکدیگر نزدیکتر شوند. اما ابرهای گاز و غبار به شدت متلاطم می‌شوند و در نتیجه تابش رادیویی بسیار قوی تولید می‌کنند. کهکشانهایی که در صورت فلکی دجاجه با یکدیگر تصادف کرده‌اند 200 میلیون سال نوری از ما فاصله دارند. با این همه علامتهای رادیویی که از آنها به ما می‌رسد قویتر از علامتهایی است که از سحابی سرطان ، که فقط 3500 سال نوری از ما فاصله دارد، به ما می‌رسد.

چگونه به‌ کره‌ي ماه باز خواهيم گشت؟ 

 

پس پایان دهه آینده دهه‌ي آينده، فضانوردان ناسا مجدداً سطح ماه را کاوش خواهند کرد. و اين بار، قصد دارند که در ماه بمانند و با ساختن پايگاه‌هاي فضايي، راه را براي مسافرت‌هاي آينده به کره‌ي مريخ و ساير سيارات هموار کنند.
اين سفر با ساخت يک فضاپيماي جديد، به زودي آغاز مي‌شود. ناسا با تکيه بر بهترين تکنولوژي موشکي، درحال ساخت سيستم اکتشاف قرن 21 مي‌باشد که : چندکاره بوده و داراي قابليت‌هاي مناسب، قابل اطمينان و ايمن خواهد بود.
قسمت اصلي اين سيستم يک فضاپيماي جديد است که براي انتقال 4 فضانورد به ماه طراحي شده است، که قابليت انتقال 6 سرنشين را در ماموريت آينده به مريخ را دارد و سرنشينان و تجهيزات را به ايستگاه بين‌الملي فضايي انتقال مي‌دهد.
وسيله‌ي جديد حمل‌ونقل سرنشينان، شکلي شبيه به فضاپيماي آپولو و حجمي معادل 3 برابر آن را خواهد داشت، که امکان سفر 4 فضانورد را به طور هم‌زمان به کره‌ي ماه را فراهم مي‌کند.
فضاپيماي جديد داراي باتري‌هاي خورشيدي براي تامين انرژي مي‌باشد و خودروهاي فرود به ماه از متان مايع در موتورهاي‌شان استفاده مي‌کنند. ناسا درحال برنامه‌ريزي براي روزي است که فضانوردان بتوانند منابع اتمسفر مريخ را به سوخت متان تبديل کنند.
فضاپيماي جديد مي‌تواند تا 10 بار مورد استفاده مجدد قرار گيرد. پس از آنکه فضاپيما به وسيله‌ي چتر فرود (به همراه يک سپر آبي به‌عنوان پشتيبان)، به زمين نشست، ناسا مي‌تواند به‌آساني آن را بازيافت کند، و سپر حرارتي را جايگزين کند و آن را دوباره به فضا پرتاب کند.
هم‌زمان با فرود مجدد به ماه، سيستم به همان تعداد فضانورد را به سطح ماه مي‌فرستد. (همانند مأموريت‌هاي آپولو) و آنها مي‌توانند مدت زمان بيش‌تري را در سطح ماه بمانند، که در ماموريت‌هاي اوليه 4 تا 7 روز به طول مي‌انجامد. درحالي که فضاپيماي آپولو محدود به فرود آمدن در راستاي خط استواي ماه بود، فضاپيماي جديد پيشران‌هاي کافي را به همراه دارد تا در هرکجاي سطح ماه که خواست بر زمين بنشيند.
به محض اينکه اولين پايگاه در ماه درست شود، سرنشينان قادر خواهند بود بيش از 6 ماه در سطح کره‌ي ماه بمانند. صرف نظر از زماني که ساير سرنشينان در حال اکتشاف سطح ماه هستند و يک نفر بايد در آن بماند، اين فضاپيما همچنين مي‌تواند بدون سرنشين در مدار ماه به کار خود ادامه دهد.

امن و قابل‌اعتماد
سيستم پرتاب که سرنشينان را از زمين بلند خواهد کرد بر اجزاي پيشران شاتلي قابل اطمينان و قدرتمند متکي است. فضانوردان به وسيله‌ي يک موشک ساخته شده از يک شاتل جداگانه با موشک‌هاي جداشونده، به همراه يک پيشران ثانويه که توان آن از موتور اصلي شاتل تامين مي شود، از زمين بلند خواهند شد.
سيستم بالابر سنگين ثانويه از 5 موتور اصلي شاتل استفاده مي‌کند تا اينکه بيش از 125 تن جرم را که درحدود يک‌ونيم برابر وزن شاتل در حال ‌دوران است را در مدار قرار دهد. اين سيستم چند کاره براي حمل محموله و قرار دادن اجزاي مورد نياز براي رفتن به ماه و مريخ در مدار استفاده خواهد شد. موشک بالابر مي‌تواند براي حمل سرنشينان نيز به‌کارگرفته شود.
مهم‌تر از همه، سيستم‌هاي پرتاب 10 برابر امن‌تر از شاتل هستند، به‌دليل آنکه يک موشک نجات در بالاي فضاپيما وجود دارد که مي‌تواند درصورت بروز اشکال در پرتاب به سرعت سرنشينان را نجات دهد. همچنين احتمال آسيب‌ ديدن وسيله‌ي حمل‌ونقل توسط آشغال‌هاي فضايي کم است، چراکه فضاپيما در بالاي موشک قرار مي‌گيرد.

برنامه پرواز
در 5 سال آينده، فضاپيماي جديد انتقال سرنشينان و تجهيزات را به ايستگاه فضايي بين‌المللي شروع خواهد کرد. اين برنامه‌ها نيازمند 6 سفر به پايگاه فضايي در سال مي‌باشد.

اين اولین سنگی هست که در مریخ کاوشگر

 spirit شروع کرده به عکس برداری و نمونه

برداری ازش !(دل و روده سنگ بدبخت رو داره در مياره!)
يه شکل هرمی جالبی داره و فقطم اندازه يه توپ فوتباله!!!

این هم عکسی زیبا از تاج های خورشیدی

 

دنباله دارها
ستارگان دنباله دار بر خلاف اسمشان به هیچ وجه ستاره و منبع تولید انرژی نیستند ونام گذاریشان فقط به دلیل شکل ظاهریشان است که مثل ستاره ای هستند که دنباله ای داشته باشد.

 

هر کجا هستم باشم آسمان مال من است 

 

پنجره" نور" هوا" عشق و زمین مال من است.

  متن كامل منشور حقوق بشر كورش هخامنشي(نخستين منشور حقوق بشر در جهان)

منم كوروش، شاه جهان، شاه بزرگ، شاه دادگر، شاه بابل، شاه سومر و

اكد، شاه چهارگوشه‌ي جهان. پسر كمبوجيه، شاه بزرگ ... نوه‌ي

كورش، شاه بزرگ ... نبيره‌ي چيش پيش، شاه بزرگ... .

آنگاه كه بدون جنگ و پيكار وارد بابل شدم، همه‌ي مردم گام‌هاي مرا با

شادماني پذيرفتند. در بارگاه پادشاهان بابل بر تخت شهرياري نشستم،

مردوك خداي بزرگ دل‌هاي پاك مردم بابل را متوجه من كرد... زيرا

من او را ارجمند و گرامي داشتم.
ارتش بزرگ من به آرامي وارد بابل شد. نگذاشتم رنج و آزاري به

مردم اين شهر و اين سرزمين وارد آيد.

وضع داخلي بابل و جايگاه‌هاي مقدسش قلب مرا تكان داد... من براي

صلح كوشيدم. من برده‌برداري را برانداختم، به بدبختي‌هاي آنان پايان

بخشيدم.

فرمان دادم كه همه‌ي مردم در پرستش خداي خود آزاد باشند و آنان را

نيازارند. فرمان دادم كه هيچكس اهالي شهر را از هستي ساقط نكند.

مردوك خداي بزرگ از كردار من خشنود شد... او بركت و

مهرباني‌اش را ارزاني داشت. ما همگي شادمانه و در صلح و آشتي

مقام بلندش را ستوديم...

من همه‌ي شهرهايي را كه ويران شده بود از نو ساختم. فرمان دادم تمام

نيايشگاههايي را كه بسته شده بود، بگشايند. همه خدايان اين نيايشگاه‌ها

را به جاهاي خود بازگرداندم.

همه‌ي مردماني را كه پراكنده و آواره شده بودند، به جايگاه‌هاي خود

برگرداندم و خانه‌هاي ويران آنان را آباد كردم.

همچنين پيكره خدايان سومر و اكد را كه نبونيد بدون واهمه از خداي

بزرگ به بابل آورده بود، به خشنودي مردوك خداي بزرگ و به شادي

و خرمي به نيايشگاه‌هاي خودشان بازگراندم، باشد كه دل‌ها شاد گردد.

بشود كه خداياني كه آنان را به جايگاه‌هاي مقدس نخستين‌شان

بازگرداندم، هر روز در پيشگاه خداي بزرگ برايم زندگاني بلند

خواستار باشند...

من براي همه‌ي مردم جامعه‌اي آرام مهيا ساختم و صلح و آرامش را به

تمامي مردم اعطا كردم.

اين هم يك خورشيد گرفتگي جزيي

آذرگوی بارش برساوشی

شهاب ها تکه سنگ هایی هستند که با سرعت وارد جو زمین می شوند، و طی واکنش با عناصر جو می سوزند و برای لحظاتی ردی درخشان از خود باقی می گذارند. دنباله دارها نیز در مسیر خود ذرات غبار را پراکنده می کنند. در طول سال زمین چندین بار از میان این ذرات عبور می کند و طی آن بارش های شهابی به وجود می آیند. قسمت اعظم شهابواره ها بزرگتر از دانه های شن نیستند و حداکثر به اندازه یک ریگ اند که در خلال برخورد و یونیده شدن در جو نور ساطع می کنند. اما گاهی یک جسم بزرگتر وارد جو می شود که منظره ای مانند فوق با نام آذرگوی ایجاد می کند. و اگر این جرم پس از سوختن هنوز بافی مانده ای داشته باشد بر زمین می افتد که آن را شهاب سنگ می نامیم.

سیاهچاله‌های ابر پر جرم در مركز كهكشان‌ها مواد اطراف خود را می‌بلعند و ذرات باردار بسیار پرانرژی را به فضا پرتاب می‌كنند.

 

تشکیل یک ستاره